განსხვავებული ჯურის რწმენა

დღიურის ჩანაწერი: 2016 წლის 2 ნოემბერი

კამპუსში დაგროვილი პოლიტიკური დაძაბულობა სქელ, ტოქსიკურ ნისლს ჰგავდა, მაგრამ ამაღამ ეს სიმყუდროვე სულ სხვაგვარმა კოლექტიურმა ისტერიამ უხეშად დაარღვია.

ჩემს ოთახში ვიჯექი და სასამართლო გადაწყვეტილებების მშრალ, უსიცოცხლო ლინგვისტიკაში ვიყავი ღრმად ჩაფლული, როდესაც ქვემოდან უცნაურმა ხმამ შემოაღწია. ეს არ იყო პროტესტისთვის დამახასიათებელი გარკვეული, მკაფიო ბრაზი; ეს იყო რაღაც დაუმუშავებელი, პირველყოფილი ღრიალი.

ფანჯარას მივადექი. დაბლა, გზაზე ადამიანების სილუეტები ნაკადებად მოედინებოდნენ და ერთიან, კინეტიკურ მასად იკვრებოდნენ.

მათი შეძახილები ჩახლეწილი და თითქმის ექსტაზური იყო. „ჩვენ გავიმარჯვეთ!“ ჯერ იყო მცირე პაუზა და შემდეგ გამაყრუებელი, უხამსი ექო: „ამის დედაც! ჩვენ მოვიგეთ!“

რამდენიმე წამი დამჭირდა, რომ ეს ხმაური კონკრეტულ მოვლენასთან დამეკავშირებინა. „ქაბსი“. რწმენის საუკუნოვანი გვალვა, რომელიც უეცრად და ასე შთამბეჭდავად დასრულდა.

უეცრად ჩემი პროფესორი გამახსენდა; ის, ვინც „ქაბსის“ ერთგულებას თაობათა მძიმე ტვირთივით ატარებდა, როგორც ბედს შერიგებული რწმენის სიმბოლოს. ვცდილობდი წარმომედგინა, რას გრძნობდა იმ წუთას — დაირღვეოდა თუ არა ბოლოს და ბოლოს მისი აკადემიური, აუღელვებელი იერი.