მდიდარი კაცის სამყაროში

დღიურის ჩანაწერი: 2025 წლის 17 იანვარი

დედლაინი ყელში მიჭერს. სულ ორი დღეღა დარჩა, მე კი ისევ იმავე აბზაცს მივშტერებივარ და ველოდები, აზრი როდის დალაგდება. არადა, არ ლაგდება.

უკვე მივხვდი, ხმას რატომ არავინ იღებს. მივწერე დეპარტამენტს, პროფესორებს — პასუხად მხოლოდ სამარისებური სიჩუმეა. არ მპასუხობენ იმიტომ, რომ თვითონაც არ იციან.

მთელი არსი სწორედ ამ ბუნდოვანებაშია. ეგ არის ზუსტად ხრიკი. ქოუზი წერს ამ, ერთი შეხედვით, „ნათელ“ წინადადებებს, რომლებიც ხელიდან გისხლტება, როგორც კი ჩავლებას და კონკრეტული აზრის გამოჭერას დააპირებ. ეფექტიანობაზეა საუბარი? თუ მორალზე? ის ისე ატრიალებს „ზიანისა“ და „ხარჯების“ განმარტებებს, სანამ კაცს გზა-კვალს ბოლომდე არ აურევს. ეს თეორია კი არა, ნისლია.

უკვე მგონია, რომ ეს გაურკვევლობა თვითმიზანია. წესების ბუნდოვანებითა და ფიქსირებული უფლებების „საბაზრო ღირებულებებად“ ქცევით, მან შექმნა სისტემა, სადაც პასუხი ყოველთვის ისეთია, როგორიც ყველაზე სქელი ჯიბის პატრონს აწყობს. თუ წესი ბუნდოვანია, მდიდარი ყოველთვის იგებს.

ის უბრალოდ მასხრად გვიგდებს. ილუზიების ლაბირინთი ააგო, რათა მდიდრებმა ყველაფერი მიითვისონ, სანამ ჩვენ აუდიტორიებში გამოკეტილები „ტრანზაქციული დანახარჯების“ განმარტებაზე ვდაობთ. სრული მარაზმია.