ცხენის ხორცი, პიცა და სხვა აღმოჩენები

დღიურის ჩანაწერი: 2017 წლის 1 აპრილი

ამ პატარა, ორად გაყოფილ ქალაქს უცნაური უნარი აქვს, თავისი უკიდეგანობა გამოავლინოს.

დღეს ეს გაკვეთილი თანაკურსელის სახლამდე მართლაც გაუთავებელი მგზავრობისას ვისწავლე. ამჯერად ტაქსის გამოძახება მომიხდა; Google Maps-იც კი გარკვევით მაფრთხილებდა: იქ ფეხით ვერ მიხვალ. ტაქსმა სადღაც ღვთისგან მიტოვებულ ადგილას ჩამომსვა. უბრალოდ სიჩუმე კი არ იყო, ქუჩაში სრული სიცარიელე სუფევდა. ტროტუარებზე – არც ერთი გამვლელი, გზაზე – არც ერთი მანქანა, ქუჩის განათებაც კი არსად ჩანდა. მხოლოდ სოციალური საცხოვრებელი პროექტების, იაფფასიანი ბინებისა და პატარა, შემოღობილი ეზოების ბნელი სილუეტები. ნახევარი საათი ვიბოდიალე, სანამ სწორ კარს მივაგნებდი.

უცხო ქალაქში ინტერნეტის გარეშე გზის გაგნება ჯოჯოხეთის განსაკუთრებული სახეობაა. Google-ის შენახულ რუკასაც შეზღუდული შესაძლებლობები აქვს და რაღაც მომენტში ისიც ნებდება. ასე დავხეტიალობდი დაკარგული ამ ლამაზად გაკრეჭილ გაზონებზე, როცა პატარა სასწაული მოხდა.

შორიდან კიდევ ერთი თანაკურსელი დავლანდე, ჩემსავით სტუმარი, რომელსაც ცელოფნის პარკით ლუდი და წასახემსებელი მოჰქონდა. ეს ჩემთვის გადმოგდებული მაშველი რგოლი იყო. მან გზა იცოდა და სახლამდე გავყევი. წვეულება უკვე ხალხით სავსე დაგვხვდა. მართლაც საერთაშორისო საზოგადოება შეკრებილიყო – LLM პროგრამის მიკროსამყარო. ბრაზილია, იაპონია, იტალია, ყაზახეთი, საფრანგეთი... საქართველო. ყველანი იქ ვიყავით.

საღამოს მთავარ ღირსშესანიშნაობად ჩვენი ყაზახი მეგობრის მიერ საშობაო არდადეგებიდან ჩამოტანილი საჭმელები ითვლებოდა: შებოლილი ცხენის ხორცი და სხვა ეროვნული „დელიკატესები“. ცხენი როგორ უნდა მეჭამა? არ შემეძლო.

ამიტომ პიცა ვჭამეთ. ლუდი დავლიეთ. და ვისაუბრეთ.

და სწორედ ამ საუბარში პატარა, გულის ამაჩუყებელი რამ აღმოვაჩინე: მივხვდი, რომ ყველა ყველაფერს ამჩნევს! ნახევრად ხუმრობით ვყვებოდი, როგორ მოუთმენლად ველოდები ხოლმე სახელშეკრულებო სამართლის ლექციაზე რთული კითხვების დასმას, მაგრამ პროფესორს იმდენი სტუდენტი ჰყავს, რომ ჩემს აწეულ ხელს ხშირად ვერც კი ამჩნევს. მეგონა, ეს მხოლოდ ჩემი დაკვირვება იყო. მაგრამ ჩემს მეგობრებსაც ბრაზილიიდან... შეუმჩნევიათ! მათაც დაუნახავთ. რა ყურადღებიანი და მხარდამჭერები არიან! პირველად გავაცნობიერე, რა დიდი ცნობისმოყვარეობით ვადევნებთ ერთმანეთს თვალს. რა თბილი და არაჩვეულებრივი გრძნობაა!

უკან დაბრუნებისას რამდენიმე ჩვენგანმა ქალაქის ცენტრში, ღამის კლუბში შევიარეთ. იქ ფრანგ გოგოსთან მომიწია ცეკვა. თავიდან ნამდვილი ნაპერწკალი გაჩნდა, რაღაც ვნება იგრძნობოდა მის მოძრაობებში, მაგრამ მერე – თითქოს ჩამრთველი გადაუწიესო – ყველაფერი გაქრა. გაცივდა, გამირბოდა, სხეული ჩაკეტა. ვერ მივხვდი, რა შეიცვალა. ბოლოს უბრალოდ დავტოვე საცეკვაო მოედანზე და კლუბში ბოდიალი დავიწყე.

სწორედ მაშინ ავიხედე ზემოთ. ჭერი სასმელი რქებით – ყანწებით – იყო მორთული. გავოგნდი. მეგონა, ეს წმინდა ქართული რამ იყო. როგორც ჩანს, ყველაფერი ისეთი ენდემური არ არის, როგორც გვარწმუნებენ.

ბართან რამდენიმე ამერიკელმა სტუდენტმა მიცნო. ცოტა ვისაუბრეთ. ზაზა ფაჩულია ახსენეს, ქართველი NBA-ს მოთამაშე, თქვეს, All-Star-ზე თუ რაღაც ეგეთზე აირჩიესო. წარმოდგენა არ მქონდა, ასეთი მაგარი თუ იყო. მაგრამ საუბარი რაღაც... გარიგებას ჰგავდა. უსიამოვნო, მაგრამ ცხადი შეგრძნება დამეუფლა, რომ მელოდებოდნენ, როდის დავპატიჟებდი სასმელზე. ეს, რა თქმა უნდა, მომეწონა, მაგრამ მე ალკოჰოლს არ ვსვამ. მხოლოდ ლუდს.

ისინიც დავტოვე.