ფიცი

დღიურის ჩანაწერი: 2016 წლის 22 აგვისტო

ოჰ, რა დღე იყო! აქ ატმოსფეროც კი სხვანაირია — დახშული, ნესტიანი და თითქოს ამბიციის სპეციფიკურ სიხშირეზე ვიბრირებს. კამპუსის ტერიტორიაზე ფეხი შევდგი თუ არა, ვიგრძენი, რომ ის ცოცხალი ორგანიზმი იყო. გაზონები — რომლებიც ისეთი სიზუსტით იყო გაკრეჭილი, რომ კაცს აფიქრებინებდა, თითქოს აქ ბალახიც კი ცდილობს, ზუსტად მიჰყვეს დადგენილ წესებსა და კანონებსო — ხალხით იყო გადაჭედილი. მყისიერად მივხვდი, რომ რაღაც უმნიშვნელოვანესის დაბადებას ვესწრებოდი.

აკადემიური წლის დაწყების ცერემონია დიდი ზარ-ზეიმით ჩატარდა. შუა საუკუნეების მანტიებში გამოწყობილი პროფესორები, რომლებიც უფრო სეკულარული ორდენის მღვდელმთავრებს ჰგავდნენ, სცენიდან მოგვმართავდნენ და გვმოძღვრავდნენ. საუბრობდნენ „საერთო სამართალზე“ — ისტორიის ამ დიდებულ, ქაოსურ მხეცზე — და მოგვიწოდებდნენ, მისი მომთვინიერებლები გავმხდარიყავით. თუმცა, მე ამერიკული სამართლებრივი მორალის სიმკაცრემ გამაოცა! ერთ-ერთმა გამომსვლელმა გაგვაფრთხილა, რომ „ხასიათისა და ვარგისიანობის“ შეფასება — ამერიკული ადვოკატთა ასოციაციის კარიბჭის მცველი — მუდმივად გვითვალთვალებს. „ერთი არალეგალური ტორენტის გადმოწერა,“ — განაცხადა მან პურიტანი მქადაგებლის შემართებითა და ხმით, — „და თქვენი კარიერა დასამარებულია!“

ტანში გამცრა! ეს ერთდროულად მომხიბვლელიც იყო და შემზარავიც. უცნაურია, მაგრამ ამან ძველი დრო გამახსენა. ჩვენთან, პოსტსაბჭოთა სივრცეში, ტორენტებიდან „კონტენტის“ გადმოწერა ჩვეულებრივი ამბავია: ფილმები, მუსიკა, წიგნები, პროგრამები, თამაშები... მათ გარეშე როგორ უნდა გვეცხოვრა? სხვათა შორის, საბჭოთა კავშირშიც პირად საქმეში შეტანილ ერთ შავ ლაქას სამუდამოდ შეეძლო დაეხშო გზა პარტიისკენ. ვინ იფიქრებდა, რომ ამერიკულ კაპიტალიზმსა და საბჭოთა ბიუროკრატიას „მორალური სიწმინდის“ ასეთი მკაცრი, საერთო განსაზღვრება ექნებოდათ? თუმცა აქ, ცოდვა არა პოლიტიკური ურჩობა, არამედ საავტორო უფლებების დარღვევაა!

სამართლის სკოლის შენობაში ენერგია ფეთქებადი იყო. დერეფნები სავსე იყო ახალი კოლეგებით, რომელთა სახეებიც ახალბედებისთვის დამახასიათებელი მოლოდინით ბრწყინავდა. მაგრამ მომენტი, რომელიც სამუდამოდ აღიბეჭდება ჩემს მეხსიერებაში, ფიცის დადების ცერემონია იყო. გვთხოვეს, წამოვმდგარიყავით. მყისიერად შეწყდა ფეხების ფრატუნი და ნეილონის ზურგჩანთების შრიალი. აუდიტორიაში სამარისებული სიჩუმე ჩამოვარდა, ისეთი, როგორიც, ჩვეულებრივ, ტაძრებში სუფევს ხოლმე. როგორც ერთიანი სხეული, ისე ავწიეთ ხელი პროფესიული ფიცის წარმოსათქმელად. პირობა დავდეთ, რომ დავიცავდით კონსტიტუციას — რომელიც, როგორც ვხვდები, აქ მხოლოდ სამართლებრივი დოკუმენტი კი არა, ერთგვარი წმინდა წერილია, საკრალური ტექსტი, რომელიც ამ ქაოსურ „ხალხთა სადნობ ქვაბს“ კრავს. ჩვენ შევფიცეთ, რომ ვიქნებოდით ღირსებისა და უფლებების დამცველები. ერთია, როცა ამ სიტყვებს სახელმძღვანელოში კითხულობ, და სულ სხვაა, როცა ასობით ადამიანთან ერთად ხმამაღლა წარმოთქვამ — ეს ძლიერი მაგიაა.

ამ უცხო ადამიანებს რომ გადავხედე, მივხვდი, რომ უკვე უცნობები აღარც ვიყავით. ჩვენ ერთიან კორპორაციულ სუბსტანციად ვიქეცით, შეკრულნი ამ დიდებული, ბრწყინვალე აღთქმით. სიხარულმა მომიცვა. ეს უბრალოდ „სკოლა“ ან ხელობა არ არის, ეს მოწოდებაა! ამან მშვენიერი ოცნება გამიღვიძა: ერთ დღეს ეს რიტუალი ოკეანის გაღმა გადავიტანო, ვიდგე სამართლის სკოლის დარბაზში, ჩემს ძვირფას საქართველოში და ვუყურებდე, როგორ დებენ სტუდენტები ასეთ ძლიერ, გულწრფელ პირობას არა რომელიმე ადამიანის, არამედ უშუალოდ კანონისა და სამართლიანობის უზენაესი პრინციპის წინაშე.

მართლაც რა საოცარი დასაწყისია! იმედი მაქვს, ეს მხოლოდ კარგის ნიშანია.