განსხვავებული ჯურის რწმენა

დღიურის ჩანაწერი: 2016 წლის 2 ნოემბერი

კამპუსში დაგროვილი პოლიტიკური დაძაბულობა სქელ, ტოქსიკურ ნისლს ჰგავდა, რომელიც ჭაობივით დამყაყებულიყო. მაგრამ ამაღამ ეს სიმყუდროვე მეტად უნიკალურმა კოლექტიურმა ისტერიამ უხეშად დაარღვია.

სტუდენტურ საერთო საცხოვრებელში, ჩემს ოთახში ვიჯექი და სასამართლო გადაწყვეტილებების მშრალ, უსიცოცხლო ლინგვისტიკაში ვიყავი ღრმად ჩაფლული, როდესაც ქვემოდან უცნაურმა ხმამ შემოაღწია. ეს არ იყო პროტესტისთვის დამახასიათებელი მკაფიო ბრაზი; ეს იყო რაღაც დაუმუშავებელი, პირველყოფილი ღრიალი.

ფანჯარას მივადექი. დაბლა, გზაზე ადამიანების სილუეტები ნაკადებად მოედინებოდნენ და ერთიან, კინეტიკურ მასად იკვრებოდნენ.

მათი შეძახილები ჩახლეწილი და თითქმის ექსტაზური იყო.

„ჩვენ გავიმარჯვეთ!“

შემდეგ იყო მცირე პაუზა და გამაყრუებელი, უხამსი ექო: „ამის დედაც! ჩვენ მოვიგეთ!“

რამდენიმე წამი დამჭირდა, რომ ეს ხმაური კონკრეტულ მოვლენასთან დამეკავშირებინა. „ქაბსი“ — საუკუნოვანი გვალვა, რომელიც უეცრად და ასე შთამბეჭდავად დასრულდა.

მაშინვე ჩემი პროფესორი გამახსენდა; ის, ვინც „ქაბსის“ ერთგულებას თაობათა მძიმე ტვირთივით ატარებდა, როგორც ბედს (თუ უბედობას) შერიგებული რწმენის სიმბოლოს. ვცდილობდი წარმომედგინა, რას გრძნობდა იმ წუთას — დაირღვეოდა თუ არა ბოლოს და ბოლოს მისი აკადემიური, აუღელვებელი იერი.