გაუმარჯოს

დღიურის ჩანაწერი: 2016 წლის 29 აგვისტო

დღეს კამპუსში უცნაური რამ შემემთხვა, რამაც ცოტა ხასიათი გამიფუჭა. თუმცა, მერე რომ დავფიქრდი, მივხვდი, რომ ყველას თავისი დრო და საფიქრალი აქვს. დავინახე ის ბიჭი, ვისთან ერთადაც გუშინ ღამით ლუდის პონგის თამაშისას ასე მაგრად გავერთე. დერეფანში გვერდით ჩამიარა და არც კი მომესალმა! „ვაუ,“ — ვიფიქრე,  —  „ალბათ რაღაცაზეა ღრმად ჩაფიქრებული, უეჭველად უკვე ლექციებისთვის ემზადება!“ აქ ყველა რა საოცრად არის ფოკუსირებული და რა სერიოზულად ეკიდება სწავლას; ეს აღმაფრთოვანებელია!

ჯერ კიდევ დროებით საცხოვრებელში ვარ და ველოდები ჩემს ძირითად ოთახში გადასვლას. გუშინ, შუადღისას, ჩემი ახალი ოთახის მეზობელი გამოჩნდა. ის ინდური გარეგნობის ბიჭი იყო, რომელიც უზარმაზარ სამოგზაურო ჩანთას მოათრევდა და სათვალის მიღმა წარმოუდგენლად ფართო, გაშეშებული თვალებით მიყურებდა.

მერე ჩანთა გახსნა.

ყველაზე ზემოთ იდო რამდენიმე გამჭვირვალე ცელოფნის პაკეტი, სავსე მწვანე, ფოთლოვანი მასით. მათკენ მანიშნა.

„ხომ არ გინდა?“ — მკითხა.

დავიბენი. „რა არის?“

„პლანია,“ — მითხრა ისე, თითქოს განსაკუთრებული არაფერი ხდებოდა.

ალბათ ყბა ჩამომივარდა. „ამით იმოგზაურე? ამერიკაში შემოიტანე? საშიში არ იყო საზღვრის გადმოკვეთა?“

მხრები აიჩეჩა, სრულიად უდარდელად და ამიხსნა, რომ საშიში არაფერი იყო და ვერავინ გაიგებდა. „ჩემს ქვეყანაში, პაკისტანში,“ — მითხრა, — „ამას ყოველდღე ეწევიან, სიგარეტივით.“

წარმოუდგენელია. ჩემი LLM-ის სწავლა პაკისტანიდან შემოტანილი კონტრაბანდული პლანით დაბოლილს რომ დამეწყო, ეს ნამდვილად არ მინდოდა. უარი ვთქვი, რა თქმა უნდა. ამ ტიპს რატომ უნდა ვენდო? თუმცა, მისი მხრიდან ეს მაინც კეთილ ჟესტად აღვიქვი.

მოგვიანებით, იმავე საღამოს, ერთ-ერთი ასისტენტ-პროფესორის სახლში წვეულებაზე დაგვპატიჟეს. უცებ ვიფიქრე და ჩემს ახალ მეზობელს ვკითხე, წამოსვლა ხომ არ უნდოდა. მარტო იყო და გახალისდებოდა. დამთანხმდა. ფეხით წასვლა გადავწყვიტეთ — არც ერთს არ გვქონდა Uber-ის აპლიკაცია და არც გვინდოდა ტაქსიში 10 დოლარის გადაყრა. ეს ცუდი აზრი აღმოჩნდა. მივდიოდით და მივდიოდით. გზა თითქოს უსასრულოდ იწელებოდა. Google Maps-ში ლოკაცია მონიშნული მქონდა, მაგრამ აზრზე არ ვიყავი, კიდევ რამდენი იყო დარჩენილი. ის სულ მეკითხებოდა: „კიდევ ბევრი დაგვრჩა? ახლოს ვართ?“ მე კი პასუხი არ მქონდა. გაღიზიანდა; ვგრძნობდი, როგორ ეწურებოდა მისი მოთმინება. ბოლოს უბრალოდ გაჩერდა. თქვა, რომ მეტს ვეღარ ივლიდა და საცხოვრებელში ბრუნდებოდა. მგონია, რომ ამ გაურკვევლობას ვერ გაუძლო — უბრალოდ რომ მომყვებოდა სიბნელეში, ისეთ ადგილას, სადაც არც ერთი არ ვყოფილვართ. ღმერთმა იცის, რას ფიქრობდა.

ასე რომ, მარტომ განვაგრძე გზა.

ქუჩები ზუსტად ისეთი იყო, როგორიც ამერიკულ ფილმებშია. ქვაფენილიანი გზები, ორსართულიანი სახლები დიდი ვერანდებითა და აივნებით და არსად ღობეები. და ხეები... ველური, საშიში შესახედაობის, ტროტუარებზე გადმოკიდებული. სიბნელეში ისე გამოიყურებოდნენ, თითქოს მათ უკან მანიაკი იმალებოდა, რომელსაც საწამებელ კამერაში უნდა შევეთრიე. უცნაურმა ჟრუანტელმა დამიარა. აი, ეს იყო — ველური ამერიკული თავგადასავალი. იუ-ჰუ!

ბოლოს მივედი, ლუდითა და ჩიფსებით შეიარაღებული. წვეულება უკვე გაჩაღებული იყო, სავსე ახალგაზრდა კაცებითა და ქალებით. არავის კონკრეტულს არ მივეკედლე, უბრალოდ ჯგუფებს შორის გადავდიოდი და ვცდილობდი საუბარში ჩავრთულიყავი. ლუდი მაინც მყავდა კომპანიონად.

მაგრამ საღამოს მთავარი მოვლენა ლუდის პონგის თამაში იყო. როგორც ყოველთვის, ზედმეტად შევედი აზარტში. დარწმუნებული ვარ, ხალხი ცოტა შევაწუხე; ამას ვგრძნობდი.

მაინც კარგი ღამე გამოვიდა.